{"id":3617,"date":"2020-03-22T09:18:56","date_gmt":"2020-03-22T08:18:56","guid":{"rendered":"http:\/\/nmrii.nl\/?p=3617"},"modified":"2020-03-21T19:13:30","modified_gmt":"2020-03-21T18:13:30","slug":"close-finish","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=3617","title":{"rendered":"Close finish…"},"content":{"rendered":"\n

Hoewel de zon schijnt, word ik zaterdagmorgen wakker met een onbestemd gevoel. Alsof er iets niet klopt. Maar ik kan de vinger er niet op leggen. Mijn emotie negerend, neem ik een eerste slok van mijn dampende koffie en check de nieuwssites. Mijn oog valt meteen op een klein berichtje van de NOS. \u2018Universiteiten en scholen in Jakarta sluiten hun deuren vanwege het Coronavirus\u2019. Slik\u2026 Onze dochter zit voor haar studie in Bandung, ook Indonesi\u00eb. Je hoeft geen hogere wiskunde gestudeerd te hebben om te kunnen voorspellen dat, als in Jakarta alles dichtgaat, Bandung ook plat zal gaan. Die vreemde sensatie in mijn buik krijgt vorm en mijn moederinstinct neemt het over. Onze meid, Amanda, zit daar met een klasgenootje, Laura. We nemen meteen contact op met haar ouders. Ook zij hebben hebben het nieuwsbericht gelezen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Ik hoor van hen dat de meiden voor de komende week een snoepreisje hebben geboekt naar Malang. Een binnenlandse trip van zes dagen waarvoor trein, vlucht en hotels al geboekt zijn. We spreken af dat ik na het weekend contact op neem met de directeur van de kunstacademie Maastricht waar ze studeren. Maar de baksteen in mijn buik krijgt steeds meer gewicht. Dit kan niet wachten. Tijdens het avondeten app ik, meer ter geruststelling maak ik mezelf wijs, de directeur met de vraag of ze ons op de hoogte wil houden. Een kwartier later staat onze wereld op zijn kop. Terwijl de exchangestudenten nog in het ongewis zijn. Ze heeft contact opgenomen met het crisisteam en ze adviseren ons de meiden zo spoedig mogelijk terug te halen. Bij het lezen van dit bericht schakelt mijn hart in de hoogste versnelling. Oeps\u2026 Dit had ik niet zien aankomen. Of toch wel? Want mijn moederinstinct weet dit allang en schreeuwt om actie. En wel NU! <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Vanwege het tijdsverschil spreken we met Laura’s ouders af om de dames de volgende dag samen te informeren. Een oud-collega waarschuwt mij dat de reisadviezen van het Ministerie van Buitenlandse Zaken minimaal een dag achter de huidige situatie aan lopen. Indonesi\u00eb heeft nu nog code geel . Ofwel, \u2018Let op, veiligheidsrisico\u2019s\u2019. Mijn voorgevoel zegt dat dit elk moment kan veranderen. Omdat ik geen zin heb om een dag achter de offici\u00eble instanties aan te lopen, besluiten we het heft in eigen hand te nemen en bewust een voorsprong te pakken van minimaal twee dagen op de rest van de wereld. Dat betekent doorpakken. Niet afwachten. <\/p>\n\n\n\n

Aan het begin van de zondagmiddag overleggen we met de ouders van Laura hoe we de boodschap zullen brengen. Er gaat in ieder geval een streep door de trip naar Malang. De dames zo snel mogelijk terug naar Nederland halen is nu d\u00e9 prioriteit van vier bezorgde ouders. We maken een videoverbinding en zorgen dat we samen in beeld zijn. Dat was niet zo’n handige actie. Ze hebben ons meteen door. Nog voor we iets kunnen zeggen, worden ze boos en schreeuwen \u2018Wij gaan niet naar huis!!!\u2019. Dat kwartje viel wel heel snel. We leggen zo geduldig mogelijk uit dat ze zo spoedig mogelijk terug naar Nederland moeten op advies van school. Er is geen sprake van een keuze. Het risico is te groot dat ze niet meer terug kunnen, daar ziek worden of bij een complete \u2018lockdown\u2019 niet meer in hun dagelijkse levensbehoeften kunnen voorzien. Zeker in een stad als Bandung met 2,5 miljoen inwoners. Vanwege de hoog oplopende emoties heeft verder praten geen zin. Het is net een training ‘slecht-nieuws-gesprekken voeren’. We volgen de drie stappen ‘dreun, kreun en steun’. Na enige moeite lukt het ons om een half uur later weer contact te maken met de twee huilende meiden. De make-up zit overal. Hun haar ook. Ze snappen er niets van en maken zich enkel zorgen over hun studiepunten. Lekker belangrijk, denk ik. <\/p>\n\n\n\n