Zaterdagavond half 8. Na het eten kijk ik met een schuin oog naar het nieuws en verspeel ik mijn laatste leven bij CandyCrush. Om mijn hersenen fit te houden, vind ik het leuk om regelmatig een kwartiertje braingames te doen. Met mijn telefoon in de hand click ik voor het eerst in een week facebook open en zie tot mijn schande dat ik behoorlijk nalatig ben geweest bij mij jarige ‘vrienden’. Ik scroll verveeld en met een tikje schuldgevoel over mijn tijdlijn en kom een schreeuwerige advertentie van een sportschool tegen. ‘Gezocht 20 vrouwen van een bepaalde leeftijd om de \u00e9\u00e9n of andere challenge aan te gaan’. Als ik doorklik, zie ik dat er nog maar enkele plekken over zijn. Ik moet dus snel beslissen! Ergens voelt het niet goed. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Toch vul ik het formulier in. Wie wil er niet in drie tellen fit zijn? Ik besluit nog even verder te zoeken en vind nog een organisatie in Valkenburg. Die ken ik nog niet. Maar de informatie oogt wel goed. Sporten onder begeleiding van fysiotherapeuten. Stiekem denk ik dat ik daar meer aan heb. Mijn slappe knie\u00ebn laten mij immers steeds vaker in de steek. Ook daar laat ik een formulier achter waarna we met de honden nog een late wandeling maken. <\/p>\n\n\n\n
Een dag later, op zondag, ontvang ik een appje van de eigenaar van de sportfysiotherapie-praktijk. ‘Wat zijn mijn klachten? Wat is mijn doel?’. Lekker direct. Er wordt meteen een intake ingepland voor de donderdag erna. Op maandagavond belt de andere sportschool voor het maken van een afspraak. Hen vertel ik dat ik erop terug kom zodra ik tijd heb. Ik weet nu, twee weken later, dat ik daar echter nooit meer op terug zal komen. <\/p>\n\n\n\n
Sport is lang een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Hardlopen zorgde niet alleen voor een goede conditie, het deed ook iets met mijn mind. Een combinatie van doorzettingsvermogen \u00e9n afschakelen van de dagelijkse stress leverde mij letterlijk een krachtige mindset op. Die suffe kikkersprong bij een proeflesje kickboksen, met een knieblessure tot gevolg, zette een paar jaar geleden een dikke streep door mijn sportieve ‘carri\u00e8re’. <\/p>\n\n\n\n
Nog altijd word ik dagelijks geconfronteerd met deze lichamelijke ‘beperking’. Want ja… Hoe kom ik, bepakt en bezakt met trainerskoffer, laptop en trainersmateriaal, de te hoge betonnen treden op bij \u00e9\u00e9n van mijn klanten, als mijn knie\u00ebn eenvoudigweg niet sterk genoeg zijn? Of hoe stap ik simpelweg stevig de auto uit zonder me vast te hoeven klampen aan het portier, als dat gewricht halverwege mijn benen het steeds lijkt te begeven. Kortom, slappe knie\u00ebn belemmeren mijn functioneren inmiddels behoorlijk. Uiteraard ben ik langzamerhand heilig in het onvermogen van mijn knie\u00ebn gaan geloven. Het effect? Ik vermijd steeds vaker lastige bewegingen, heb allerlei trucjes bedacht om mijn knie\u00ebn te ontzien. Het resultaat? Nog slappere knie\u00ebn, nog meer knieklachten \u00e9n…. Een slappe mindset. ‘Ik ben te oud. Het kan gewoon niet meer. Accepteer het maar’. Pffff… Simpelweg vermijdingsgedrag. Geen handige strategie. Niet passend bij mijn oorspronkelijke sportmindset. <\/p>\n\n\n\n
Met knikkende knie\u00ebn ga ik een paar dagen later naar de intake. Ik merk aan mezelf dat ik het spannend vind. Ik word hartelijk ontvangen door diverse fysiotherapeuten die bezig zijn met de begeleiding van verschillende sporters. Tijdens de grondige intake van mijn klachten en wensen, waarbij we ook gaan focussen op rug- en schouderklachten, begint er ergens diep in mijn brein een sprankje hoop te gloren. ‘Zou er toch iets aan te doen zijn?’. We stellen een schema op. Komende periode drie keer per week sporten, waarvan twee keer onder begeleiding, opbouwend naar vier keer per week. Ik slik even… ‘Ga ik ervoor of niet?’. Ik besluit de uitdaging aan te gaan! De combinatie van professionele begeleiding \u00e9n een stok achter de deur gaan mij helpen!<\/p>\n\n\n\n
Een dag later heb ik mijn eerste voorzichtige sessie. De week erop nog twee sessies. Pffff… Hoewel mijn knie\u00ebn nog niet ‘de oude’ kunnen zijn, lijkt het of mijn sportmindset terug is. Mijn slappe knie\u00ebn voelen n\u00fa al sterker en mijn beweegpatroon begint ook al steviger te worden. Ondanks de bijkomende spierpijn. Ook ben ik me bewuster van mijn ontwijkgedrag tijdens bepaalde bewegingen. Ik heb de eerste stappen gezet. De kunst is nu ‘doseren’… Het celgeheugen in mijn lichaam en hersenen zijn wakker geschud. Ze staan weer in de sportstand. Tja, een sterk lichaam zorgt niet alleen voor een vitale geest. Een energiek brein, dat gelooft in het eigen lichaam, zorgt ook voor een krachtige body. Blij met mijn keuze voor professionele begeleiding start ik vol goede moed mijn wekelijkse hardlooprondje. <\/p>\n\n\n\n
N-Mrii<\/em><\/p>\n\n\n\n Cre\u00eber beweging met N-Mrii Stress- & Performance Solutions!<\/strong><\/p>\n\n\n\n Specialist in leiderschapsontwikkeling, strategische procesbegeleiding, groepsdynamiek, communicatieve vaardigheden, persoonlijke effectiviteit en stressmanagement.<\/em><\/p>\n\n\n\n Mail:<\/strong> info@nmrii.nl<\/p>\n\n\n\n Site:<\/strong> www.minderstressophetwerk.nl<\/a><\/p>\n\n\n\n![\"\"\/](\"https:\/\/i1.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/01\/N-Mrii2.jpg?resize=305%2C346\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n