Op het moment dat de geur mijn neus binnendringt, gebeurt er iets wonderlijks met me. Mijn systeem gaat per direct in standje geluk! Spieren ontspannen. Ademhaling vertraagt. Een zachte glimlach verschijnt op mijn gezicht. Een ultieme innerlijke rust overvalt me. Ik stop even met lopen, sluit mijn ogen en adem heel diep in en uit. Dat ritueel herhaal ik een paar keer. Ook als ik verder wandel, zuig ik regelmatig een teug lucht diep in mijn longen om die heerlijke reuk helemaal tot me te nemen tijdens onze wandeling op de Brunssummerheide. <\/p>\n\n\n\n
De geur van dennenbomen doet iets bizars met mijn brein. Het is een sterke trigger voor ontspanning. Zo’n trigger wordt ook wel ‘glimmer’ genoemd. Om het onderscheid te maken tussen triggers, die juist stress veroorzaken, en glimmers, die ontspanning uitlokken. Dennengeur haalt me per direct uit mijn dagelijkse rush. Ik hoef er niets voor te doen. Als ik dat zoete houtachtige luchtje ruik, gaat mijn doe-brein resoluut uit en lijkt een ander deel van mijn hersenen het over te nemen. Niets is meer belangrijk.<\/p>\n\n\n\n
Het is een soort schakelaar die alleen aangaat bij dat luchtje. Een soort positief tegenovergesteld systeem als bij PTSS. Heerlijk gewoon. En het is zo makkelijk aan te zetten. Ruik een dennenboom en voil\u00e0… Het is er! Ik heb het ook bij de song ‘Uyll’, muziek van Gary Stadler en Wendy Rule. Die melodie is zo mooi dat mijn hersenen bij elke klank een sprongetje lijken te maken. Alsof hele andere ‘dendrieten’ eindelijk hun gelukzalige chemische stofjes kwijt kunnen. Heerlijk!<\/p>\n\n\n\n