{"id":6513,"date":"2026-05-03T08:50:28","date_gmt":"2026-05-03T06:50:28","guid":{"rendered":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=6513"},"modified":"2026-05-03T08:50:28","modified_gmt":"2026-05-03T06:50:28","slug":"hou-me-vast","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=6513","title":{"rendered":"Hou me vast"},"content":{"rendered":"\n

De telefoon gaat terwijl ik onder de douche sta na een rondje hardlopen. Juist nu ben ik even niet bereikbaar. Een gemiste oproep. Dan gaat hij weer. Anoniem. Mijn hart schiet omhoog. Mijn lichaam gaat meteen in de alarmstand. Ik weet genoeg. Dit is niet goed. De arts van mijn vader meldt zich.<\/p>\n\n\n\n

Ze vertelt dat hij ineens hard achteruit gaat. Hij is angstig, in paniek. Ze willen hem in slaap brengen. Of ik daarbij wil zijn. We spreken af dat we meteen komen om afscheid te nemen. Ruim twee lange uren rijden. In de tussentijd krijgt hij morfine om de angst te dempen.<\/p>\n\n\n\n

Mijn dochter is er al als we binnenkomen. Ze is alleen met hem. Hij slaapt maar wordt wakker van ons gepraat. Mijn moeder is die ochtend nog bij hem geweest. Hij wilde haar perse zien. Mijn vader herkent me en praat met een dikke tong van de morfine. Het is meer roepen dan praten.<\/p>\n\n\n\n

De kamer is bloedheet. De zon straalt fel naar binnen. Het is een van de eerste mooie dagen van dit jaar. Maar mijn vader heeft het koud en trekt de dekens steeds hoger op, tot aan zijn nek. Met zijn hand krabbelt hij telkens op zijn hoofd en verdwijnt dan weer snel onder de dekens.<\/p>\n\n\n\n

Hij kijkt me aan. Ik voel dat hij weet dat het niet goed is. We praten er niet over. Dat past niet bij hem. Hij laat het gebeuren. Hij was nooit goed met woorden. En al helemaal niet met afscheid. Ik vraag hoe het gaat. \u2018Hou me vast,\u2019 zegt hij. Ik leg mijn hand om zijn warme nek en pak zijn arm over de dekens heen. Ik zeg dat ik van hem hou. \u2018Ik hou ook van jullie,\u2019 lalt hij. De zuster vertelt dat hij al eerder om me riep. Die ochtend dacht hij dat ik een van de verpleegkundigen was. Ik schiet vol. Kan even niets zeggen. Want ik was er niet.<\/p>\n\n\n\n

Zijn pupillen zijn klein van de morfine. Ineens stopt hij met ademen. Hij staart met open ogen naar een punt in de verte, alsof hij door het plafond heen kijkt. Mijn man en ik kijken elkaar geschrokken aan zonder iets te zeggen. Dan ineens begint hij weer te ademen. Onregelmatig. Een paar keer in en uit, dan een lange pauze. Ik krijg het er benauwd van.<\/p>\n\n\n\n

We krijgen koffie en thee en mogen blijven zo lang als we willen. De arts komt overleggen. Ze gaan hem morfine en midazolam geven. Elke vier uur. Geen palliatieve sedatie maar genoeg om hem rustig te houden. Neem maar de tijd om afscheid te nemen. Die tijd nemen we. Ik houd hem vast zoals hij dat vraagt. Hij zoekt steeds mijn ogen. Opeens zegt hij dat ik naast hem moet komen liggen. Hij wil niet alleen zijn. Ik blijf zeggen dat we er zijn. Dat we hem niet alleen laten.<\/p>\n\n\n\n

Dan komen de zusters om het infuus te zetten. Het lukt niet meteen. Een naald moet opnieuw. Of ik het slangetje wil vasthouden. Terwijl ik meewerk, maar alles in mij schreeuwt dat dit ik dit niet wil, hoor ik mezelf zeggen \u2018Wat een prutsers, h\u00e8 pa?\u2019. \u2018Ja!\u2019 roept hij. We lachen in dit ongemakkelijke moment.<\/p>\n\n\n\n

Even lijkt hij wakkerder te worden. Alsof hij er weer is. Maar dan zakt hij weg. Als ik hem een paar uur later aanraak, schrikt hij weer wakker. \u2018Ga weg!\u2019 roept hij. Ik deins geschrokken terug. Ik vertel hem wie ik ben. Dat ik bij hem ben. Dat hij mag slapen. Na een tijdje dommelt hij weer in. De zusters verzekeren dat dit normaal is. Dat hij echt in slaap zal vallen. Ik vraag nog of de dosis wel genoeg is voor een man van 120 kilo. Ik wil niet dat hij lijdt. Ze zeggen dat het goed komt. Ik knik maar ondertussen denk ik \u2018Het komt helemaal niet goed!\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Die avond gaan we naar huis. Volgens de arts kan het nog wel even duren. Zaterdagochtend gaat de telefoon. Het verzorgingstehuis. Ik weet genoeg voordat ik opneem. Mijn hartslag schiet weer omhoog. Een enorme brok in mijn keel belemmert me te praten. Mijn man komt naast me staan en houdt me vast. \u2018Uw vader is om 6.10 uur vanmorgen overleden aangetroffen in zijn bed. Gecondoleerd.\u2019 Ik besef dat hij ergens tussen 4.00 uur en dat moment is gestorven. Alleen. Ik was er niet bij.<\/p>\n\n\n\n

Rouwtaken<\/strong>
Tijdens het schrijven en terugkijken merk ik dat mijn proces zich niet in een rechte lijn laat vangen. Het helpt mij om het te bekijken vanuit de rouwtaken van Worden:
<\/em>
Het verlies aanvaarden<\/strong>
Beseffen dat het echt is. Niet alleen met je hoofd maar ook langzamer met je hart.
<\/em>
De pijn doorvoelen<\/strong>
De pijn toelaten in al zijn vormen, gemis, verdriet, boosheid of schuld. Ieder op zijn eigen manier.
<\/em>
Aanpassen aan een leven zonder de ander<\/strong>
Leren leven in een nieuwe werkelijkheid waarin diegene er niet meer is. Met andere rollen en een ander ritme.
<\/em>
Het verlies een plek geven<\/strong>
De ander met je meedragen, terwijl je je leven weer oppakt. Zonder los te laten wat er was.<\/em><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\n

Ergens voel ik opluchting. Zijn lijden is voorbij. Tegelijk voel ik me schuldig. Omdat ik er niet was. Dat dubbele gevoel blijft hangen. Nu, ruim twee maanden later, overvalt het verlies me soms ineens. Het besef dat hij er niet meer is. Voorgoed weg. Ik snap het niet. De dood blijft ongrijpbaar. Waar is hij nu?<\/p>\n\n\n\n

Ik besef dat ik v\u00f3\u00f3r zijn overlijden al rouwtaken doorlopen heb. De pijn was er toen al. Rauw en intens. Maar hij was er nog. Het afscheid zelf was anders dan ik had verwacht. Langzamer. Heftiger. Dat stuk heeft nog geen plek. Na zijn overlijden ging ik meteen in de regelstand. <\/p>\n\n\n\n

Nu merk ik dat het verhaal van die week ergens blijft hangen. Misschien schrijf ik het daarom op. De uitvaartbeelden staan op een stick. Ik heb ze nog altijd niet teruggekeken. Waarschijnlijk zit ik ergens tussen \u2018aanvaarden\u2019 en \u2018voelen\u2019 in.<\/p>\n\n\n\n

Wat het ingewikkeld maakt, is dat ik eigenlijk twee keer afscheid genomen heb. Eerst van de vader die hij was. Daarna van de man met dementie die overbleef. Met die laatste had ik misschien wel een betere band. Zachter. Echter. Alsof de beschermlaag wegviel. <\/p>\n\n\n\n

En nu is hij er niet meer.<\/p>\n\n\n\n

N-Mrii<\/em><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Ter nagedachtenis aan mijn vader Franciscus Gijsbertus Cornelis van der Winden <\/em><\/p>\n\n\n\n

\u260512 juli 1941 te Rotterdam – \u2020 28 februari 2026 te Fijnaart<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Strategisch procesbegeleider met focus op gedrag en groepsdynamiek<\/em><\/strong>!<\/em><\/p>\n\n\n\n

Cre\u00eber beweging met N-Mrii Stress- & Performance Solutions!<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Specialist in leiderschapsontwikkeling, strategische procesbegeleiding, groepsdynamiek, communicatieve vaardigheden, persoonlijke effectiviteit en stressmanagement<\/em> met een stevige basis in Transactionele analyse en Systemisch Werken.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Mail:<\/strong> info@nmrii.nl<\/p>\n\n\n\n

Site:<\/strong> www.minderstressophetwerk.nl<\/a><\/p>\n\n\n\n

Site:<\/strong> www.minderstressophetwerk.online<\/a> (N-Mrii\u2019s Online Academy)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De telefoon gaat terwijl ik onder de douche sta na een rondje hardlopen. Juist nu ben ik even niet bereikbaar.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6515,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"colormag_page_container_layout":"default_layout","colormag_page_sidebar_layout":"default_layout","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2},"jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[9,7,8],"tags":[483,1545,1546,1544],"class_list":["post-6513","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-n-mriis-stress","category-mindfulness","category-vitaliteit","tag-afscheid","tag-rouwen","tag-rouwproces","tag-rouwtaken"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/IMG_4251-scaled.jpg?fit=2560%2C1707&ssl=1","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p7Lgvc-1H3","jetpack_likes_enabled":true,"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack-related-posts":[{"id":6431,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=6431","url_meta":{"origin":6513,"position":0},"title":"Diploma in de hand, steen in mijn maag…","author":"N-Mrii","date":"29 juni 2025","format":false,"excerpt":"Ik schrik rond een uur of 2 wakker met een soort paniek in mijn hoofd. \u2018Komt toch niet door de volle maan\u2019, denk ik slaapdronken. Een dag later voel ik op een rustig momentje ineens een baksteen in m\u2019n buik. Een gat waarin iets van verdriet doorsijpelt. Ineens besef ik\u2026","rel":"","context":"In "---N-Mrii's Avonturen---"","block_context":{"text":"---N-Mrii's Avonturen---","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=9"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/DSC05159.JPG2_-scaled.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/DSC05159.JPG2_-scaled.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/DSC05159.JPG2_-scaled.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/DSC05159.JPG2_-scaled.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/DSC05159.JPG2_-scaled.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]},{"id":646,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=646","url_meta":{"origin":6513,"position":1},"title":"Zonder afscheid geen toekomst…","author":"N-Mrii","date":"19 juli 2017","format":false,"excerpt":"Als er iets verandert in je leven betekent dit meestal afscheid nemen van mensen. Bij een nieuwe fase hoort het afsluiten van de oude fase. Iets\u00a0afsluiten is belangrijk om verder te kunnen. We hebben hier heel wat rituelen voor uitgevonden. Maar soms wil je geen afscheid nemen,\u00a0soms kun je geen\u2026","rel":"","context":"In "Leiderschap"","block_context":{"text":"Leiderschap","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=360"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/afscheid-olifanten.jpg?fit=1200%2C550&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/afscheid-olifanten.jpg?fit=1200%2C550&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/afscheid-olifanten.jpg?fit=1200%2C550&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/afscheid-olifanten.jpg?fit=1200%2C550&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/afscheid-olifanten.jpg?fit=1200%2C550&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]},{"id":1713,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=1713","url_meta":{"origin":6513,"position":2},"title":"Ik ben ok\u00e9, jij bent ok\u00e9!","author":"N-Mrii","date":"7 oktober 2018","format":false,"excerpt":"Na de training praat ik nog wat na met \u00e9\u00e9n van de deelnemers. Het onderwerp van vandaag stond in het teken van denkpatronen en de invloed hiervan op stress. Ik drink nog een colaatje light met de groep en neem afscheid om naar Mireille te gaan. We hebben afgesproken in\u2026","rel":"","context":"In "---N-Mrii's Avonturen---"","block_context":{"text":"---N-Mrii's Avonturen---","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=9"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/10\/vriendinnen-1.jpg?fit=1200%2C831&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/10\/vriendinnen-1.jpg?fit=1200%2C831&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/10\/vriendinnen-1.jpg?fit=1200%2C831&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/10\/vriendinnen-1.jpg?fit=1200%2C831&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/10\/vriendinnen-1.jpg?fit=1200%2C831&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]},{"id":3163,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=3163","url_meta":{"origin":6513,"position":3},"title":"Guilty pleasures","author":"N-Mrii","date":"13 oktober 2019","format":false,"excerpt":"De bedoeling was dat we, met de Indian dogs, de Strabrechtse heide onveilig zouden maken. Samen met mijn Geldropse vriendinnetje. Het lot beslist echter anders. Luna, de jongste van de twee, besluit zo'n drie weken geleden loops te worden. Dat beperkt ons. Losloopgebieden moeten stelselmatig ontweken worden net als de\u2026","rel":"","context":"In "Doelgericht aan de slag"","block_context":{"text":"Doelgericht aan de slag","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=4"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/guilty-pleasure-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/guilty-pleasure-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/guilty-pleasure-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/guilty-pleasure-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/guilty-pleasure-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]},{"id":3439,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=3439","url_meta":{"origin":6513,"position":4},"title":"Dubbele countdown","author":"N-Mrii","date":"12 januari 2020","format":false,"excerpt":"Met het gevoel alsof er een bulldozer door mijn keel is gereden, sta ik al vroeg in de rij bij mijn favoriete caissi\u00e8re van de Albert Heijn in Valkenburg. Een andere kassa gaat open maar ik blijf stug bij de band van Chantal staan. Als ik aan de beurt ben,\u2026","rel":"","context":"In "---N-Mrii's Avonturen---"","block_context":{"text":"---N-Mrii's Avonturen---","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=9"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Amanda-22-7-19-Dennis-9-scaled-e1578736094795.jpg?fit=1200%2C902&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Amanda-22-7-19-Dennis-9-scaled-e1578736094795.jpg?fit=1200%2C902&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Amanda-22-7-19-Dennis-9-scaled-e1578736094795.jpg?fit=1200%2C902&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Amanda-22-7-19-Dennis-9-scaled-e1578736094795.jpg?fit=1200%2C902&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Amanda-22-7-19-Dennis-9-scaled-e1578736094795.jpg?fit=1200%2C902&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]},{"id":6126,"url":"https:\/\/nmrii.nl\/?p=6126","url_meta":{"origin":6513,"position":5},"title":"Ongemakkelijke ontmoetingen…","author":"N-Mrii","date":"24 december 2023","format":false,"excerpt":"Afgelopen jaar was een jaar van verbinding en verdieping. De opname van mijn 'demente' ouders heeft, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, mijn band met mijn familie juist versterkt. We hebben diepgaande gesprekken over vroeger, over dementie maar ook over 'Als ik er niet meer ben...'. Hoe bizar is\u2026","rel":"","context":"In "Doelgericht aan de slag"","block_context":{"text":"Doelgericht aan de slag","link":"https:\/\/nmrii.nl\/?cat=4"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/cafe-1851114_1280-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/cafe-1851114_1280-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/cafe-1851114_1280-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/cafe-1851114_1280-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=700%2C400 2x, https:\/\/i0.wp.com\/nmrii.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/cafe-1851114_1280-1.jpg?fit=1200%2C800&ssl=1&resize=1050%2C600 3x"},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6513","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6513"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6513\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6523,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6513\/revisions\/6523"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6515"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6513"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nmrii.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}