Persoonlijke ontwikkeling Persoonlijke verhalen

Dokter Anders – een andere kijk op hoogbegaafdheid

11 oktober 2026 N-Mrii

Een bijzondere zomerse dag in oktober. Ze staat er al als ik kom aanrijden. We ontmoeten elkaar op een parkeerplaats bij de Brunssummerheide. Voordat we de hei op wandelen, duwt ze me een papieren tas in mijn handen. Haar nieuwste boek zit erin. Enthousiast blader ik er doorheen. Ook in dit boek heeft ze iets persoonlijks geschreven. Ik voel me vereerd dat dit het tweede boek is dat ik van haar cadeau krijg.

Het begon half december bijna een jaar geleden. We deden samen de opleiding TA en Systemisch werk. Tijdens een oefening vroeg ze me terloops of ik hoogbegaafd ben. Ik wuifde haar opmerking meteen weg. Nope. Het drong ook nauwelijks tot me door wat ze zei.

Tijdens de nabespreking vroeg ze mijn adres. Vlak voor kerst viel haar boek, dat ze samen met twee anderen had geschreven, op de mat. ‘Een andere kijk op hoogbegaafdheid’. Zesde druk. Op de eerste pagina stond weer een persoonlijk woordje voor mij. Er stak ook een kaartje in met de tekst ‘je hoeft anders niet te veranderen’. Het woord ‘anders’ bleef hangen. Het deed me denken aan mijn afstuderen aan de Open Universiteit toen mijn 5-jarige dochter me steevast ‘dokter Anders’ noemde.

Achteraf schaam ik me dat dit prachtige geschenk gewoon op de stapel ‘nog te lezen’ belandde. Tot vlak voor de zomervakantie mijn TA-supervisor ineens vraagt of ik soms hoogbegaafd ben. Ik lach haar bijna uit. ‘Ik ben helemaal niet slim!’ zeg ik nog. Zij laat zich niet zo makkelijk afschepen. Op de terugweg begint er iets te knagen. Wie heeft mij dit eerder gezegd? Ik rijd door, denk na maar kom er niet op. Pas na 2 uur valt het kwartje. Esther. Haar boek.

Thuis zoek ik, toch ietwat nieuwsgierig, op wat hoogbegaafdheid eigenlijk is. Ik verwacht vooral iets met een heeeel hoog IQ en mensen die op hun zevende al ingewikkelde boeken lezen. Dat beeld blijkt nogal beperkt. Al lezend kom ik dingen tegen die me verdacht bekend voorkomen. Vooral die enorme leerhonger. Als iets me interesseert, wil ik het echt snappen en kan ik mezelf daar behoorlijk mee uitputten. Iets half weten vind ik ingewikkeld. Ik leg graag verbanden en kan er oprecht lol in hebben om modellen van totaal verschillende bedenkers over elkaar heen te leggen en te kijken waar ze elkaar raken.

Ook mijn rechtvaardigheidsgevoel krijgt ineens een plek. Onrecht kan me enorm raken en dan kan ik er vol in gaan, soms veel langer dan handig is. Hetzelfde geldt voor mijn behoefte aan autonomie. Ik werk graag alleen als ik iets wil uitzoeken, zodat ik mijn eigen tempo kan volgen en zo diep kan gaan als ik zelf nodig vind.

Huuu… dit begint irritant herkenbaar te worden.

Ik zoek het boek van Esther erbij. Dat boek dat dik een half jaar fijn op mijn ‘te lezen’ stapel heeft gelegen. Natuurlijk lees ik het in één weekend uit. Wat een lekker leesbaar boek. En wat een herkenning. Tijdens het lezen verwonder ik me steeds opnieuw. ‘Dit gaat over mij!’. Niet alles natuurlijk. Maar genoeg om niet te kunnen negeren.

In het eerste hoofdstuk beschrijven de auteurs hoe hoogbegaafdheid er in het dagelijks leven uit kan zien. Snel denken. Verbanden zien die anderen minder snel zien. Altijd weer nieuwe dingen willen leren. Heel gevoelig zijn voor onrecht en prikkels. Je aanpassen omdat je het gevoel hebt dat je anders bent.

Daar blijf ik op hangen. Dat gevoel van anders zijn ken ik al heel lang. Het voelt alsof ik net iets anders kijk, denk of reageer dan de mensen om me heen. Alleen had ik daar nooit echt woorden voor. Ineens krijgt ‘anders’ een andere lading. Ik heb me vaak anders gevoeld. Alsof ik er net buiten viel. Dingen kwamen soms harder binnen of bleven langer hangen. Regelmatig paste ik me aan om een beetje mee te kunnen doen. Ik kijk daar nu voor het eerst ‘anders’ naar. Misschien is anders zijn helemaal niet iets wat opgelost hoeft te worden. Dus toch een beetje ‘Dokter Anders’? 😉

Of ik nu hoogbegaafd ben of niet, er vallen puzzelstukjes op hun plaats. Ik heb geen behoefte aan een officieel stempel of hokje. Dit nieuwe perspectief zorgt er vooral voor dat ik mezelf beter begrijp. Mijn leerhonger krijgt ineens een plekje. Net als mijn overgevoeligheid voor onrecht en mijn behoefte om dingen op mijn manier uit te zoeken. Het geeft een soort van rust. Alsof ik mezelf kan toestaan om anders te zijn.

Na een late lunch wandelen we over de hei. Relaxt maar druk kletsend. Het gesprek gaat alle kanten op. Daar moeten we samen om lachen. Esther vertelt me dat ze tijdens de training een jaar eerder meteen dacht dat ik hoogbegaafd ben. Terwijl ik mijn kop nog behoorlijk diep in het zand had gestoken.

Ik ga haar nieuwe boek ‘Deep dive in je hoogbegaafdheid’ met veel plezier lezen. Want herkennen is één ding. Er mee leren omgaan is minstens zo interessant. Het wordt tijd dat de ‘Dokter Anders’ in mij zichzelf eens wat serieuzer gaat nemen…

N-Mrii