Persoonlijke ontwikkeling Persoonlijke verhalen

De schakelende mens – Twee vragen om uit de jaagstand te komen

20 september 2026 N-Mrii

Hoewel het tien voor tien is, voelt het als heel vroeg deze zaterdagmorgen. Ik ben onderweg naar de hondenopvang om Sky en Luna op te halen. Ze hebben daar een nachtje gelogeerd vanwege de bruiloft van mijn BFF de dag ervoor. Ik heb een dikke keel en een zware stem van het geweldige feest. Mijn benen voelen als pap door alle dansmoves. Ik voel me brak. En dat zonder alcohol.

Als ik word binnengelaten, vraag ik de eigenaresse hoe het gegaan is met de doggies. Ze aarzelt met antwoorden… Ik denk meteen ‘Oooh jee…’. Dan vertelt ze met tranen in haar ogen dat ze gisteravond hun hond hebben moeten laten inslapen. Ik schiet meteen vol en met emoties in haar stem vertelt ze haar verhaal. Ik luister met een brok in mijn keel en knipper driftig mijn tranen weg. Dat lukt niet.

Terwijl ik met de honden vertrek, blijft haar verdriet nog even bij me. Zo’n moment waarop alles ineens onbelangrijk wordt. Buiten waait het hard en onderweg merk ik dat het ook iets bij mij naar boven haalt. Het verdriet om mijn vader dat nog steeds dichtbij zit. En tegelijk moet ik denken aan onze vakantie van een paar weken geleden, waarin ik zo sterk voelde hoe anders het is als ik niet voortdurend aan het jagen ben.

Op de een of andere manier lijk ik in een fase van relativeren te zijn beland. Het is niet voor niets dat mijn gejaagdheid mij bezighoudt. Want wat is er nu eigenlijk echt belangrijk in mijn leven? Ik ben weer helemaal in de gejaagde modus geschoten en daar ben ik echt wel klaar mee. Ik wil op een ontspannen manier bezig zijn met de dingen die ik leuk én belangrijk vind. Ik merk dat ik meer leef als ik ontspannen ben. Ik ervaar meer emoties, voel me prettiger en krijg meer voldoening. Alsof ik intenser kan genieten. Dat smaakt naar meer.

Als ik kijk naar wat voor mij echt belangrijk is, gaat het om creëren. Iets maken wat er daarvoor nog niet was. Een schilderij, een verhaal, een boek, een model of een training. Ik houd enorm van nieuwe dingen maken. Ik wil ook graag van betekenis zijn en iets van mezelf achterlaten. Ook wil ik me kunnen onderscheiden in wat ik doe.

Waar het nu eigenlijk om draait, is dat ik mijn gedrevenheid helemaal niet kwijt wil. Die hoort bij mij. Ik wil alleen dat die gedrevenheid niet steeds omslaat in moeten. Ik wil ergens vol voor kunnen gaan en onderweg ook gewoon kunnen genieten van waar ik mee bezig ben.

Hoe kan ik mijn leven dan vormgeven terwijl ik creëer en bijdraag op een manier die mij plezier en voldoening geeft? Mijn uitdaging zit dus in het schakelen tussen moeten (en ja, laten we reëel zijn, er zijn altijd moetjes in het leven… maar laat ik die dan zo leuk mogelijk maken) en bevredigend werken.

Daarom heb ik twee vragen bedacht om de komende tijd te checken hoe mijn dag is verlopen. Als reminder. Om me bewuster te worden van hoe vaak ik in de jaagmodus beland én hoe ik weer ruimte kan maken om anders te kiezen. Dit zijn ze:

Heb ik vandaag tijd besteed aan wat voor mij werkelijk belangrijk is of was ik vooral bezig met wat ik allemaal nog moest?

Wanneer merkte ik vandaag dat mijn gedrevenheid dreigde om te slaan in moeten en wanneer lukte het me om mezelf genoeg ruimte te geven om opnieuw te kiezen?

Volgens mij mag ik hier bewuster in leren schakelen. Mijn gedrevenheid hoort immers bij mij. Net als mijn scheppende vermogen en mijn behoefte om iets van betekenis te maken. Vanuit het gevoel dat ik echt leef. Vanuit echt aanwezig zijn bij wat ik doe en bij wat er gebeurt.

Dat betekent ook vertragen als iets me raakt. Verdriet toelaten. Voelen wat er is. Genieten als iets fijn is. Niet steeds alweer onderweg zijn naar het volgende. Ik wil creëren en bijdragen én ervaren dat ik leef.

N-Mrii