Mentaal met pensioen… Op je 45e…

‘Hard werken wordt niet beloond, resultaten wel’. Dat is één van mijn eerste lessen als manager. Hoewel ik het daar niet helemaal mee eens ben, vind ik het wel een fair argument. Ik weet namelijk waar ik aan toe ben. Targets niet gehaald, ongeacht de marktomstandigheden of de haalbaarheid van de doelen, dan ook geen ‘zeer goed’ of ‘uitmuntend’ als beoordeling.

Dit jaar is het anders. Want ik heb het hele jaar door complimenten ontvangen. Daarnaast heb ik een aantal extra projecten succesvol begeleid. Als kers op de taart haal ik tevens al mijn targets. Yes…! Dat moet wel leiden tot een hoog cijfer. Ook als manager ben ik gevoelig voor een positief oordeel. Een paar uur voor mijn beoordelingsgesprek ontvang ik het formulier van mijn leidinggevende. Tot mijn verbazing lees ik dat ik een ‘goed’ heb. ‘Anne-Marie, je hebt het geweldig gedaan!’. Ja, dat weet ik, denk ik droog. Waarom ik een gemiddelde waardering krijg, wordt me niet duidelijk. Ik ben enorm teleurgesteld. Het demotiveert me zo dat ik compleet afhaak. Mijn motivatie is in één klap weg. Foetsie. Verdwenen. Ook mijn bevlogenheid is van het ene op het andere moment spoorloos… Waarom, vraag ik me af, zou ik nog zo hard werken? Zoveel uren maken? Überhaupt targets halen? Het wordt toch niet op waarde geschat, denk ik kleinzielig.

Deze week staat er een artikel in de krant met als kop ‘Hoe voorkom je dat werknemers hun baan gaan uitzitten?’. Het gaat over een onderzoek naar ‘mentaal’ pensioen in Nederland. Medewerkers die geestelijk zijn afgehaakt op hun werk. Ze zitten de tijd op hun werk uit. Voelen weinig waardering van hun werkgever. De binding met het werk wordt steeds minder. Ze zijn bovendien vaker ziek. Mentaal pensioen is een probleem. Temeer omdat de verstandelijk rustende werknemers zich in alle leeftijdsklassen bevinden!

Ik herken het mentaal afgehaakte op jonge leeftijd. Waardering is voor mij belangrijker dan ik wil toegeven. Als het om lof gaat, geven dubbele signalen, in woord en daad, mij het gevoel dat ik niet serieus genomen word. Ben ik ook vroegtijdig met mentaal pensioen gegaan? Het antwoord… Ja en nee. Ja, ik heb een paar weken met de pest in mijn lichaam rondgelopen en gedacht dat iedereen naar de ‘kl…’ kon lopen. Voorgenomen om me nooit meer zo uit te sloven voor een werkgever. En nee, omdat ik mijn werk veel te leuk vind om erin te blijven hangen. Andere motivatiebronnen zijn kennelijk sterker bij mij. Daardoor begin ik sneller dan gepland, weer vol energie aan een nieuw en uitdagend project.

Toch snap ik de argumenten van het artikel over ‘mentaal vroegpensioen’. Dat medewerkers op veel te jonge leeftijd afhaken, minder betrokken zijn en geen waardering meer ervaren. Tegelijk doemt een donker beeld in me op… Hoe ziet het eruit als je je tijd op je werk gaat uitzitten? Wordt werken dan niet een straf? Het leven is naar mijn idee veel te kort om je baan als een veroordeling te zien. Zelfs als je ervoor wordt betaald…

N-Mrii

Dit is deel 3 van de serie over bevlogenheid, burn-out en werkverslaving. De basis is het Work Flow Model.

Kijk op de vernieuwde site! Ook nieuwe trainingsdata!

Wil je minder werkstress? Meer werkplezier?

Kijk dan op mijn vernieuwde website minderstressophetwerk.nl voor informatie over Stress- en Burn-out Coaching of Talent- of Leiderschapscoaching of Persoonlijke Effectiviteit.

N-Mrii

N-Mrii staat voor Anne-Marie. Geboren in 1969 en woonachtig in het prachtige Zuid Limburg. Mijn missie "Elke dag een klein beetje minder stress!" Meer lezen over mij? Kijk dan op http://minderstressophetwerk.nl/Over-N-Mrii/

Eén gedachte over “Mentaal met pensioen… Op je 45e…

  • 22 september 2019 om 11:33
    Permalink

    Als je bevlogen wil blijven moet je werk zoeken wat je echt leuk vindt om te doen.
    Dan ben je ook niet meer zo gefocust op het schouderklopje van je baad.

    Beantwoorden

Wil jij reageren? Schrijf hieronder jouw mening!

%d bloggers liken dit: